Sydney i kumpel z Polski
Wstaję o 5.00, wymeldowanie, sprawdzenie maili czy lot do Sydney się nie opóźnił. Wsiadam do windy, dzyn dzyn i jestem na parterze. Otwierają się drzwi, czas ruszać na przystanek SkyBusa skąd jadę na Terminal 4. Tam znajduję klucze z pendrivem, które oddaję Pani z obsługi. Była zdziwiona i serdecznie podziękowała. Drobiazg;)
Sprawne security, siadam. W tle wypychany jest mały rarytasik, linie Royal Brunei!
Cóż za spot, taka rzadkość do spotkania na moich oczach. Obok boardingują Virgin Australia do Adelaide.
Siedzę sobie lekko ospały, patrzę na samoloty, na fejsbuka, na hm gniazdko z którego płynie prąd do telefonu. Gdy podchodzi do mnie pan z obsługi i pyta czy lecę do Sydney i czy chcę siąść na Exit. Biorę w ciemno i dostaję 1C
Dzień dobrych uczynków i karmy? Przed boardingiem, wszystkie bagaże są ważone (Sic!), A cokolwiek powyżej 7kg jest przekazywane na lewą stronę i dopłata 70$). Wiele osób miał niemiłą niespodziankę. Ja na szczęście wyjąłem książki, papiery i aparat. Brawo ja, na wadze 6kg;) Pakujemy się w 15 minut i w powietrze. Godzinny lot zlatuje mi tak szybko, jakbym przejechał autobusem przez kawałek Krakowa. Siadamy na płycie i kieruję się na pociąg do centrum. Pogoda nie rozpieszcza, znów chmury i mżawka. Ile można! Po 15 minutach wysiadam na Central, skąd idę co sił w kierunku hostelu, gdzie czeka już na mnie kumpel z Polski. W końcu jest z kim pogadać, z kim wypić złoty trunek. Od dziś podróżujemy razem, aż do Krakowa. Patrzymy za okno, deszcz nieco ustaje. Ruszamy w miasto. Punkt pierwszy to Darling Harbour, zatoka z knajpkami, centrum handlowym, przystanią dla jachtów i oceanarium.
Znów pada. Deszcz odbiera radość zwiedzania tak bardzo! Chowamy się przy wjeździe do garażu. Idziemy dalej w kierunku Harbour Bridge, żeby zaraz potem zobaczyć najbardziej znany budynek Sydney, o ile nie całej Australii.
Mowa tu o operze. Będziemy koło niej przechodzić mnóstwo razy.
Patrzymy na zegarek jest, 14. Googlujemy do której jest czynne Taronga zoo. Do 17. Kupujemy bilet na prom i płyniemy zobaczyć kangury, słonie i te małe szare futrzaki żyjące na drzewach. Koale. Po 15 minutach płynięcia promem, meldujemy się w kasach zoo, gdzie płacąc 40$ jesteśmy w jego środku. Deszcz ustaje. Po drodze mijamy wiele zwierząt, karmienie szympansów, aż docieramy na sam koniec.
To australijska sekcja, pełna drzew eukaliptusowych. Co to zapowiada? Koaaaalki, (to nie są misie!) które smacznie śpią ma drzewach. Jedna z nich przeskakuje na drugą gałąź, ziewa, patrzy na publikę na dole. Uśmiech do zdjęć i...idzie dalej spać.
Tuż obok stadko kangurów także ma porę błogiego relaksu.
Odwiedzamy kilka pozostałych miejsc w zoo i wracamy na naszą część Sydney. Udając się w kierunku Royal Botanical Gardens, znajdujemy doskonałe miejsce do odpoczynku i porobienia zdjęć opery o zachodzie słońca.
Ściemnia się, ściemnia się bardziej i robi się zimno. Czas wracać w kierunku hostelu, robiąc po drodze rundkę obok katedry Św Marii
i Darling Harbour.
Zakupy (tu jest jedyny sklep z piwem, jaki udaje nam się znaleźć), prowiant, hostel. Wiecie jak ciężko kupić zimne piwo w Sydney? Pierwsze co robię patrzę na pogodę na dzień kolejny. Ma być idealne słońce. Plan w głowie tylko jeden, Blue Mountains. 4 lata temu nie było mi dane ich zobaczyć, bo były zasłonięte mgłą, może teraz się uda?
Blue Mountains
Wstajemy przed 8, pociąg do Katoomba odjeżdża o 9.18 z Central. Bilet 10$ OW. Trasa jest malownicza, pociąg wspina się w górę wężykiem, słońce za oknem, jest ciepło, gorąco. Może uda mi się zobaczyć te góry, słynne Trzy siostry. Jeszcze godzina jazdy, czuję eksytację, chcę zdobyć coś nowego. Dojeżdżamy. Pół godziny spaceru, słońce dalej świeci, już nic mi nie popsuje zdobycia trzech sióstr. Docieramy do pierwszego punktu widokowego. Przedsmak miejsca kulminacyjnego.
Odbijamy w lewo i idziemy na główny taras obsercyjny. Są! Trzy siostry, widok zapiera dech z piersiach. Słońce tylko potęguje błękit oparów ekaliptusa, który unosi się nad drzewami dolin. Co za widok! Jak tu jest pięknie, jak ciepło! Ten widok wzniesień aż po horyzont mnie przeszywa. Góry wyglądają, jakby były zatopione w drzewach i miejscowo wystawały, te największe. Dobrze mi tu, czuję się niesamowicie.
Dziesiątki zdjęć na pamiątkę. Nigdy nie sądziłem że tu wrócę. 4 lata temu myślałem że już nigdy tego nie zobaczę, a jednak życie jest niesamowicie nieprzewidywalne. Udał się! Szkoda mi stąd jechać, ale pociąg mamy za godzinę. Wracamy na stację i okazuje się że źle spojrzeliśmy i musimy poczekać jeszcze 45 minut;(. Wracamy ciuchcią, zjeżdżając w dół. Za oknem góry odjeżdżają za nas. Witamy w centrum Sydney. Stąd udajemy się na Bondi Beach.
Nie urzeka mnie, nie powala. W głowie mam Manly (na której byłem w poprzednim wyjeździe). Wieje, okrutnie wieje od tego oceanul, sypiąc piachem po oczach. Trzeba stąd uciekać.
Teraz plan to zrobić kilka nocnych zdjęć, opery, mostu i kilku innych miejsc. Czy się udało? Sami oceńcie;)
Padam.
Deszczu dawno nie było...
Budzę się koło 9. Deszcz leje niemiłosiernie. Czy on da mi wreszczcie spokój? Może podróżuje w moim podręcznym? Nie wiem. Leje tak bardzo że nie ma szans wyjść z domu. Wisienką na torcie jest grad. Dobry moment żeby zoorientować się co u najbliższych w Polsce. Wybija 12, samo południe, deszcz ustaje. Zakładamy buty, idziemy nad zatokę skąd płyniemy dwupoziomowym promem na Manly. Trochę buja, kołysze, trochę kropi, do przeżycia. Manly wita nas kontrastem. Na lewo czarne, kłębiaste chmury które tylko się czają by wypuścić z siebie strugi deszczu.
Z prawej wychodzi błękit nieba.
Jak walka dobra ze złem, co wygra? Idziemy w prawo, nad zatokę z rafą koralową. Słońce! Ono istnieje! Świeć jak nadłużej.
Wdrapujemy się po schodach na klif, skąd widać w tle całą Manly Beach i serferów.
Odkrywamy też ich przejście nad samą wodę, gdzie widać ich wyczyny. Droga biegnie przez krzaki, więc czujność poziom 1000.
Czy coś wyskoczy, czy coś spadnie, a jak tak to czy jest to jadowite? Kilka myśli w głowie. Na szczęście spotykamy tylko 40cm jaszczurkę, która robi sobie słoneczne SPA.
Chwila odpoczynku, kolejnych zdjęć i czas wracać. Znów się chmurzy. Pakujemy się na statek, którym miotają fale. Wieje, leje, przebijamy kolejne kłęby wody. Kołysze w prawo, w lewo, góra, dół, ludzie tylko wzdychają. Nad operą trochę błękitu, trochę spokoju wód. Dwa zdjęcia, żeby relacja nie była zbyt smutna i schodzimy na ląd.
Tniemy przez Royal Botanical Gardens do katedry Św. Marii,
Skąd biegniemy do hostelu. Znów leje. Przestaje, idziemy na obiad w rejon Darling Harbour, kupić po drodze suweniry i czas żegnać się z Sydney, z Australią. Była kapryśna, ale i tak budzi we mnie wiele emocji. Miasta mnie urzekły, choć odwiedzenie Sydney drugi raz już jest inne. Jednak najbardziej zaskarbiła sobie moje serce, przyroda, góry i ocean.
). 
) i mnie mocno wymęczyła, ale wróciłbym jeszcze do niej (przy okazji) za to pianie kogutów o poranku, chaos, smród spalin i dźwięk jeepneyów.
