Naszą przygodę z Japonią rozpoczęliśmy w listopadzie 2013 roku i trwała one równe 3 tygodnie. Bilety zarezerwowaliśmy we wrześniu z racji promocji lini KLM. W dwie strony na osobę wydaliśmy 1890 zł (Warszawa- Osaka -Osaka-Warszawa) + bilet z Tokio na Okinawę i z Okinawy do Hiroszimy w cenie 200 zł z lini Jet Star.

Podróż była z założenia bardzo nisko budżetowa. Japonia to bardzo drogi kraj więc warunkiem zmieszczenia się w budżecie był przymus spania za darmo u lokalnych mieszkańców, czasami przymuszeni brakiem pieniędzy spaliśmy na lotnisku, lub w ciężarówce z miłym Panem który rozwoził mięso jeleni do supermarketów.

Przez trzy tygodnie zwiedziliśmy Osakę , Narę, Kioto, Kobe, Tokio, rajską Okinawę, Hiroszimę po czym wróciliśmy do Osaki czekając na lot powrotny do Paryża. Dużo by pisać, przejdę więc do opisania wybranych aspektów podróży...


Po braku ogólnodostępnego wi-fi w mieście drugim uderzającym doświadczeniem była pierwsza styczność z Japońskim budownictwem, zbrojonymi szybami w oknach, plastikowa zabudową toalet i zimnymi podłogami. Mieszkania były maleńkie i bardzo zimne.

Obowiązkiem było sprawdzenie dziwnych, japońskich rozrywek. Automat do zdjęć Natural Beauty za 400 jenów automatycznie wyszukuje i powiększa oczy, a po wstawieniu mnóstwa różowych napisów i serduszek drukuje ostateczny wynik w formie wlepki.

Pachinko nie sprawdziliśmy, bo to podobno zbyt skomplikowane by wytłumaczyć prostą angielszczyzną. Ten rodzaj "jednorękich bandytów" a kolejki do lokali ustawiają się już przed otwarciem o 08:00 rano.

Władysławowo jest nawet w Japonii. Tam też można się pomodlić, kupić pamiątkę i zjeść gofra w jednym miejscu.

Nara słynie z saren. Głodnych, bezczelnych i zupełnie oswojonych. Głównie po to się tam przyjeżdża.


Tradycyjna japońska herbata to mnówstwo ceremoniału, smak glonów i bolące nogi.



Cmentarz w Tokio.


W Japonii jest bardzo wiele sklepów w których handluje się dosłownie wszystkim. Czasami ciężko było skonkretyzować czy to nadal sklep czy składzik na rzeczy niepotrzebne. I tak jak w sklepach tak na ulicach - chaos.

Autostop w Japonii jest niemal nieznany. Kierowcy ciężarówek traktują swoją pracę bardzo poważnie i nie chcą zabierać pasażerów. 500km z Osaki do Tokyo pokonaliśmy w 24 godziny - mając dużo szczęścia.

Legendarna japońska obowiązkowość jest jeszcze bardziej zaskakująca w rzeczywistości. Monorail jeżdżący 10 metrów ponad miastami Okinawy porusza się w całości automatycznie - mimo to kierownik składu wydaje maszynie polecenia odjazdu gestami i głosem za każdym razem gdy ruszamy ze stacji.

Na Okinawie dzięki uprzejmości japońskiego kolegi poznanego na portalu społecznościowym mieliśmy okazje być świadkami typowego Japońskiego przedstawienia połączonego z tańcem wykonywanego przez grupę artystów bardzo sławną w całym kraju.

Akwarium Churaumi to chluba Okinawy, jest drugim co do wielkości tego typu obiektem na świecie....

Wszechobecne małpki w Kioto.

Widok na Tokio

Shibuya- jedna z najbardziej rozpoznawalnych dzielnic w Japonii.

Miyajima- magiczne miejsce-wyspa znajdująca się na Wewnętrznym Morzu Japońskim, na zachód od Hiroszimy gdzie rytm dnia uzależnia się od stanu wody.

Geishe w Kioto.


Japonia to też przeszłość i historia zmuszająca do refleksji. Jednak Japończycy nie czują niechęci do Amerykanów za to co się stało. Wiele razy została nam zaoferowana pomoc będąc branymi właśnie za turystów z Ameryki.

Japonia to kolor. Japończycy są bardzo dumni z kolorów jakie prezentuje przyroda. Są wręcz przekonani ,że takie barwy liści występują jedynie u nich w kraju.

Wiele by pisać o Japoni a wciąz byłoby mało. Nie sposób nie tęsknić za tym miejscem. W Hiroshimie spotkaliśmy studenta z Polski, który planuje nie wracać do kraju w najbliższym czasie. Zapytany o powody stwierdził: "bo tutaj ludzie są tacy jacy ludzie powinni być."