O 9.00 rano wyjechaliśmy spod schroniska Jacka - do Parku Narodowego podwoził nas chłopiec Jacka. Przed wyjazdem Jack dał każdemu z naszej trójki (my + Camilla, Kambodżanka) prowiant na drogę, a nas pouczył, że w hotelu mają nam dać pokój VIP (zupełnie nie wiem, dlaczego
, bo taki dla nas załatwił. A jak nam dadzą cokolwiek innego, mamy nie brać kluczy, tylko się awanturować, bo za taki zapłacił 
(łatwo mu mówić awantura w naszym przypadku co najwyżej mogłaby wyglądać jakoś tak : "..ekhm...przepraszam pana bardzo....bo...podobno..coś słyszałam...czy może byłby pan uprzejmy sprawdzić...?" Solennie to jednak obiecaliśmy Jackowi, zwłaszcza, że zaczął przed nami roztaczać uroki owego pokoju - "wszystko jest. I prywatna łazienka, i ręczniki, i szampony...Będziecie się mogli kąpać i kąpać". Brzmiało bardzo kusząco, choć lekko dziwnie - takie luksusy na 3300 m n.p.m.? Ze schroniska Jacka do bram Parku Narodowego jest bardzo blisko - w 10 minut można przejść na piechotę.
Pierwszy przystanek to biuro parku. Tu chłopiec Jacka załatwił ostatnie formalności, pouczył nas, żeby zezwolenie na wspinaczkę zawsze nosić na wierzchu i zaprosił do auta naszą przewodniczkę - Magarrat z plemienia Kadazandusun. Od tej pory miała się nami opiekować i dbać o nasze bezpieczeństwo. Na Kinabalu, pomimo że droga jest dobrze oznakowana i naprawdę człowiek nie może się zgubić, nie można wejść bez przewodnika. Przewodnikami są członkowie plemienia "ludzi chmur", w większości mieszkający na zboczach Góry. Trekking trwa dwa dni, później schodzą do wioski, krótki odpoczynek i ponownie w górę. Magarrat wchodzi na Kinabalu średnio dwa razy w tygodniu (!!!), więc jest doświadczoną przewodniczką. Lubi tę pracę, choć, być może problemy zdrowotne niedługo zmuszą ją do rezygnacji. Za tak częste wchodzenie na szczyt, trzeba płacić - wyjaśniała nam, pokazując swoje napuchnięte i pokryte nabrzmiałymi żyłami nogi....
Z biura parku, do pierwszej bramki, na której trzeba wpisać się do specjalnej księgi, jest dosyć daleko. Oczywiście można przejść tę trasę na piechotę, jednak auto bardzo się przydaje. Droga jest asfaltowa i kręta, mało ma wspólnego z przyjemnym trekkingiem, poza tym, odbiera siły przed rozpoczęciem "właściwej" wędrówki. Nas na szczęście podwiózł chłopiec Jacka - tu wysłuchaliśmy ostatnich życzeń powodzenia i musieliśmy się pożegnać. Gdy spotkamy się ponownie, będziemy już innymi ludźmi - dumnymi zdobywcami pierwszego czterotysięcznika w naszym życiu
Magarrat zapytała, czy chcemy wypożyczyć kijki trekkingowe, podobno bardzo ułatwiają wspinaczkę. Nie było się nad czym zastanawiać Dla mnie wszystko, co ułatwia wspinaczkę, jest bardzo mile widziane (koszt wypożyczenia - 10 MYR za kijek. Właścicielami kijków są przewodnicy, więc cała opłata idzie dla nich). Jeszcze szybkie zameldowanie się na pierwszym punkcie i już możemy ruszać w drogę.
Do noclegu na wysokości 3272 m n.p.m. od pierwszej bramy, jest dokładnie 6 km. Na trasie, równiutko co kilometr, znajdują się wiaty odpoczynkowe - z toaletą, ochroną przed wiatrem i bieżącą wodą (podobno pitną - wiele osób uzupełniało tam swoje zapasy. My się nie odważyliśmy). Wyobrażacie sobie? Sześć domków na sześciu kilometrach? Po co? Niby to w górach, ale przecież tylko sześć kilometrów, to naprawdę nie jest dużo. No nic, przecież nie trzeba w każdej odpoczywać...Tak, drogi Kinabalu. Jedno, co muszę ci przyznać, to to, że nauczyłeś mnie pokory...
W górę idzie się po czymś w rodzaju stopni - naturalnych kamiennych, lub stworzonych przez przecinanie zbocza drewnianymi deszczułkami. Początkowo na drodze ustawione są też barierki, a idzie się w długiej kawalkadzie turystów. Z każda kolejną minutą, w zależności od kondycji współwspinaczy, odległości między poszczególnymi osobami powiększają się na tyle, aby każdy spokojnie mógł iść własnym tempem. Jeszcze później - przestajesz w ogóle ich widzieć. Zarówno z powodu oddalenia, jak i tego, co dzieje się z samym tobą :/ Wilgoć. Walka o oddech. Każdy krok boli. Trudno w takich warunkach oglądać się na innych
Oprócz innych turystów, na drodze mijali nas tragarze Kadazandusun, za każdym razem wzbudzając nasz niesamowity podziw. Szli powoli, stałym tempem, nie zatrzymując się ani na chwilę. Gdy konieczność zmuszała ich do przystanięcia, przebierali dalej nogami w miejscu, ani na moment nie tracąc rytmu. Bardzo ergonomiczny, profesjonalny sposób wchodzenia. Nie wyglądali na szczególnie zmęczonych - nie wiem, czy to kwestia wprawy, czy jakichś szczególnych uwarunkowań członków tego plemienia. W każdym razie efekty były zdumiewające - gdy my dyszeliśmy na drugim (sic!!!!) kilometrze, niektórzy z nich już zbiegali (tak, tak) z góry, po odstawieniu ciężkiego ładunku...
Nie wiem, jak można wchodzić na tę piekielną (tak. Koniec z uprzejmościami, Kinabalu
górę z takim obciążeniem. Pod szczytem budowane są nowe schroniska, a każdy ich element musi być wniesiony na ludzkich barkach. 
Pierwszy kryzys. O ile pamiętam, w drugiej (choć równie dobrze mógł być w pierwszej
chatce postojowej :/ Sześć domków, to za dużo? O, moi drodzy, powinno ich być 20, albo, jeszcze lepiej, jedna na 200 metrów Podejście pod Kinabalu wygląda tak, że idziesz. Stawiasz nogę, za nogą. W głowie ci pulsuje, pot leje się po plecach. Idziesz. Minęła już chyba doba, bo zdążyłeś przemyśleć całe swoje życie. Idziesz. Możliwe, że obszedłeś już całą Polskę na około, tyle to trwa i tyle czujesz w mięśniach. I nagle, z daleka, widzisz tabliczkę z odległością. Szczęśliwy podchodzisz bliżej i czytasz : od ostatniego domku przeszedłeś już (uwaga, uwaga! 300 metrów :/ 
A gdy masz przed sobą taki widok, zaczynasz się zastanawiać, co właściwie tak bardzo cię pociągało w wejściu na Kinabalu? Skąd takie marzenie? Przecież najbardziej na świecie kochasz płaskie przestrzenie i morze. O, właśnie, morze! Można by leżeć na plaży, a potem rzucać się w jego głębiny i pływać...Pływać? :/ Wróć...właściwie, to nie masz już marzeń...:/
Z każdym metrem wyżej, zmieniała się roślinność. Początkowa bujna, zielona dżungla, ustąpiła miejsca bardziej rachitycznym drzewkom, próbującym trzymać się skał.
Dzbanecznik. Trochę poprawił mi humor (ale tylko trochę
zamiast zachwytów, jak to mam w zwyczaju, wystarczyło tylko na skromny komentarz : fajnie :/ , zawsze chciałam go zobaczyć w naturalnym środowisku. 
Im wyżej, tym mniej roślinności i tym większa nadzieja, że ta gehenna niedługo się skończy
Nasza przewodniczka natomiast wyglądała, jakby wcale się nie męczyła. Szła powolutku, równym krokiem, zagadując z uśmiechem tragarzy. Nas przestała zagadywać dosyć szybko. Nie dziwię się jej - gdy człowiek musi czekać na odpowiedź 5 minut, aż ustanie sapanie, wzdychanie i jęki, to może mu się odechcieć kulturalnej rozmowy
Przewodniczką była natomiast znakomitą - nigdy nie pozwoliła, żeby ktoś z nas został z tyłu - ona zamykała pochód naszej trójki. Gdy zauważyła, że ktoś się zatrzymuje, natychmiast zatrzymywała się i ona. Była troskliwa i opiekuńcza.
Standardowy czas podejścia do miejsca noclegowego od bramy startowej wynosi około 6 godzin (6 kilometrów!) - czyli w bazie powinniśmy być w okolicach 16.00. Nie mam pojęcia, jak ktoś może zdobyć sam szczyt w ciągu jednego dnia :/ Jeśli kiedyś spotkam człowieka, który to zrobił, ucałuję przed nim ziemię z szacunku. Poważnie. Jest tylko jeden wyczyn, który może to osiągnięcie zdetronizować - raz w roku odbywa się bieg (B I E G) na szczyt Kinabalu...:/ i są ludzie, którzy to robią...:/
Pomimo, że wlekliśmy się noga za nogą i dyszeliśmy okrutnie (tzn. ja, bo Marcin oczywiście nie
, nie sposób było nie zauważyć piękna tego miejsca. I mimo masakrycznego zmęczenia, czułam ogromne szczęście, że tu jestem. Z każdym krokiem było coraz trudniej, do każdego ruchu trzeba było się zmuszać. Ale się zmuszało. I się szło dalej. Kurczę, dla Was to pewnie nie obce doświadczenie, natomiast dla mnie było jak objawienie - przełamywanie siebie daje olbrzymią satysfakcję i ogromnego kopa psychicznego. I pierwszy raz osobiście doświadczyłam, o ile większe znaczenie ma w takim podejściu psychika, niż nawet kondycja, czy siła fizyczna. 
Hotel, w którym mieliśmy nocleg. Laban Rata. To, wbrew pozorom, był chyba najtrudniejszy odcinek drogi. Niby jesteś blisko, już widzisz cel, a coraz trudniej zmusić się do każdego kroku. Zawsze dziwiły mnie wypowiedzi ludzi wchodzących na Mount Everest, którzy mówili, że najgorzej jest, jak gdzieś przysiądziesz. Jest ci wtedy wszystko jedno i nie obchodzi cię, czy zamarzniesz, czy tu zostaniesz. Nie jesteś w stanie się ruszyć i wszystko jest ci obojętne...Oczywiście skala tego porównania jest zupełnie nie trafiona, natomiast jeśli chodzi o sam proces psychiczny, to mogę powiedzieć, że teraz zaczęłam go rozumieć...
Drzwi (wreszcie!!!wreszcie!!!!) do hotelu. Przeżyłam duże zaskoczenie, gdy okazało się, że dotarliśmy (doczołgaliśmy, dowlekliśmy i inne
tutaj po czterech godzinach (naprawdę nie mam pojęcia, jak to się stało Przechodząc przez magiczną bramę, mamrotałam w kółko mantrę : "Panie, spraw, żebyśmy mieli pokój na parterze" Natomiast widocznie taki grzesznik, jak ja, nie może liczyć na za wiele, bo otrzymaliśmy nasz pokój VIP na pierwszym piętrze (za to wszystko odbyło się bez awantur pan spojrzał na rezerwację i wydał klucze. Po prostu 
Pokój VIP był na prawdę ekskluzywny - z piękną łazienką, wszystkimi łazienkowymi akcesoriami (była nawet suszarka do włosów, ale jakoś z niej nie skorzystałam
i ciepłą wodą. To był rzeczywiście luksus, bo pozostali turyści spali w dziesięcioosobowych pokojach z łazienką na korytarzu. Camilla natomiast spała w innym hostelu, też w wieloosobowym pokoju. Nie mogłam się nadziwić, dlaczego Jack nas aż tak uhonorował, przecież płaciliśmy dokładnie tyle, co inni (tajemnica rozwiązała się później. Camilla powiedziała, że zwierzył się jej ze swoich podejrzeń. Otóż przypuszczał, że jesteśmy nowożeńcami w podróży poślubnej i że należy się nam trochę luksusu 
3/4 drogi zrobione. Do szczytu zostały dwa kilometry...Tym razem już z nieco większą pokorą zaczęłam podchodzić do tych niewielkich odległości...
Około 15.00 zaczęto wydawać lunch. Wszyscy schodzili do dużej jadalni na parterze i mogli korzystać z ogromnego wyboru potraw na szwedzkim stole i gorącej płycie. Po zgłębieniu wszystkich porad dotyczących wchodzenia na takie wysokości, bardzo poważnie podeszłam do pouczenia, żeby dużo zjeść. Nie wydawało mi się to trudne - potrawy wyglądały bardzo pięknie. Podeszłam z talerzem do gorącej płyty i ...(ostrzegam. Teraz będzie część, no może nie dla dorosłych, ale nieprzyjemna :/
i po prostu mnie zemdliło. W skrócie i bez kompromitujących szczegółów - prywatna łazienka na tej wysokości, to bardzo pożyteczna sprawa. Z pokoju zeszłam do jadalni ponownie po jakiejś pół godzinie, lżejsza o z pięć kilogramów :/ Drugie podejście do jedzenia również okazało się niewypałem :/ - skończyło się na kawałku arbuza i coli, która miała uspokoić rozszalały żołądek. Nie uspokoiła.Marcin zjadł więcej, ale, jakby to powiedzieć, jego klątwa (no może nie faraona - nie ta część świata, ale kogoś w tym rodzaju
złapała trochę wcześniej, już na ostatnim podejściu. Generalnie - powiedzieć, że nie czuliśmy się dobrze, to duży eufemizm.
Jadalnia była ozdobiona mapami, wycinkami z gazet, zdjęciami. Leżało tam też mnóstwo gier planszowych, żeby oczekujący na wyjście na szczyt mieli czym zabić czas. Jakoś na spacery po okolicy chętnych nie było.
Droga, którą będziemy przemierzać w nocy.
Zbiórka na dalsze wyjście zarządzona była na 2.00 w nocy, zaraz po "śniadaniu", tak, żeby zdążyć na wschód słońca. Pora szalona, nie czuliśmy się dobrze, więc już po 17.00 poszliśmy spać (:/) Ze spania i z kąpieli, jedna po drugiej, nic nie wyszło (przepraszam, Jack, nie wykorzystaliśmy twojego daru w pełni, ale naprawdę mieliśmy inne problemy :/ Na tej wysokości ciężko się zasypia, nawet będąc w pełni sił fizycznych, a co dopiero w takim jak my stanie :/ Biegaliśmy na zmianę do łazienki - Marcin z dobrym skutkiem, ja niestety tylko "pro forma" (bardzo źle. Wiadomo, że jak się człowiek pozbędzie tego, co chce wyjść, to potem mu tylko lepiej). Nie wyobrażam sobie takiej aktywności w wieloosobowym pokoju, gdzie najpierw człowiek musi spełznąć z łóżka piętrowego, w otoczeniu obcych osób, a później dobiec do wspólnej łazienki, modląc się, że będzie akurat wolna.
Po pierwszej zeszliśmy już do jadalni. Marcin czuł się dużo lepiej, ja niestety zostałam na diecie arbuzowej. Punktualnie o 2.00, razem z Maggarat i Camillą, byliśmy gotowi do wyjścia.
Całkowita ciemność, a zimno tak, że prawie głowy urywało. Żołądek wariuje. Nic to, idziemy. Po to tu przyjechaliśmy. Jesteśmy twardzi, damy radę...
Pierwszy etap trasy prowadził drewnianymi schodami w górę, więc ponownie, noga za nogą, byle do przodu...
I oto mój szczyt Kinabalu.....
(ale przyznajcie, że ubrałam się ładnie
- szkoda, że nadaremno 
(@olus, teraz widzisz, że to niestety nie było stopniowanie napięcia, tylko przesuwanie w czasie nieuniknionego :/ Nie było innego wyjścia (choć do teraz się zastanawiam, czy mogłam się "bardziej nacisnąć". Całkowicie uczciwie - uważam, że nie). Idąc bardzo powoli po drewnianych schodach, zastanawiałam się, co zrobię, jak to, co się we mnie znajduje, zechce wyjść jak będziemy szli już po gołych skałach - a pchało się na zewnątrz, hm....no....wszystkimi wyjściami :/ Co zrobię i co przeze mnie będzie musiała zrobić cała nasza grupa, gdy zasłabnę wyżej - przeze mnie wszyscy będą wtedy musieli zapomnieć o marzeniu zdobycia szczytu. teraz jesteśmy jeszcze w takiej odległości, że mogę wrócić do hotelu sama. Biłam się z myślami (i z karuzelą w żołądku) i cały czas kołatała mi w głowie porada przedwyjazdowa kogoś mądrego : "Jak tylko cokolwiek będzie nie tak - odpuść". A było bardzo nie tak. Ale tak strasznie mi zależało.... Jednak decyzję pomógł mi podjąć moment, w którym stawiając kolejny krok, zachwiałam się i pociemniało mi w oczach.....Nie było wyjścia. Bohatersko zaprzeczyłam, gdy Maggarat zapytała, czy odprowadzić mnie do hotelu (chciałam zachować choć resztki honoru, poza tym nie mogłam odbierać szansy Camilli i Marcinowi na zobaczenie wschodu słońca ze szczytu Kinabalu... Nie mogliby iść dalej sami, musieliby poczekać na przewodniczkę) i ...wróciłam do hotelu z podwiniętym ogonem i ambicją skurczoną do wielkości pierwotniaka. Uwierzcie, nie łatwo mi o tym pisać...Boli do tej pory....Jednak w tym, że była to jedyna możliwa decyzja, utwierdził mnie fakt, że do hotelu wracałam ponad godzinę (po tych kilkudziesięciu schodach...), zgubiłam też drogę, a raz spadłam :/ Nie ma co, naprawdę dzielna i odważna ze mnie osoba...:/ W pokoju znalazłam się o 4.00, równo dzieląc czas pomiędzy czekanie z niepokojem na resztę grupy, bieganie do toalety (z nadzieją, że może się uda...:/) i ....płakanie. Nie chcę dodawać nic więcej.................
Tak więc, nie jestem osobą upoważnioną do tego, żeby w jakikolwiek sposób komentować poniższe zdjęcia.
Ale mogę dodać, że jakieś 15 minut po mnie do hotelu zaczęły wracać kolejne osoby. Z równie niewyraźnymi minami, co ja.
Wiele bym dała, żeby być na tym zdjęciu....
Po powrocie do domu próbowałam się zorientować, co takiego dopadło mnie dwa kilometry od szczytu. I już wiem. Nie pokonał mnie brak tlenu, kondycja, czy nawet choroba wysokościowa. Zabił mnie, jak się okazuje, inny klimat. Wilgotność w dżungli sięgała prawie 100%, więc organizm miał problemy z utrzymaniem wody i pozbywał się jej w każdy z możliwych, dostępnych sposobów. Wiem już też, jak można było sobie pomóc. Sól i banany....Po prostu sól i banany...............................
Po zejściu Marcin opowiadał, że na skale mijał parę osób z podobnym problemem - łapały się za linę, przechylały trochę poza szlak i tak sobie radziły. Na nikim nie robiło to większego wrażenia.
I jeszcze jedną rzecz opowiadał - podobno było diabelsko zimno. Jedyną szansą na chwilowe ogrzanie się, było ukrycie się za jakimś głazem. Nie było to jednak bezpieczne, bo natychmiast włączał się schemat psychiczny : "wszystko mi jedno. Zostanę tu. Nigdzie nie idę".
Moja grupa do hotelu wróciła jako jedna z pierwszych (przynajmniej z tego mogę być dumna
, a Marcin przywitał mnie słowami "Co ty kiedyś mówiłaś o Jebel Toubkal? Gdzieś to mam. Wchodzisz tam sobie sama!" 
Nasz hotel to ten z żółtym dachem. Popatrzcie, jak dużo nowych miejsc noclegowych się buduje.
Schody, na których poległam.
Przepraszam za dużą ilość zdjęć. Robię to głównie dla siebie. W końcu są na nich miejsca, których i ja nie widziałam...
Wspólne śniadanie w hostelu (dla jednych śniadanie, dla innych arbuzy
i o 10.00 gotowi byliśmy do zejścia. Wprawdzie rozważaliśmy opcję skorzystania z helikoptera dzięki naszej ubezpieczalni (niestety, ubezpieczenie na ten wyjazd było dość wysokie. "Dżungla" kwalifikuje się jako "sporty ekstremalne" według przepisów :/ ), ale ostatecznie zrezygnowaliśmy. Schodziło się lepiej, niż wchodziło. Problemem było tylko to, że zaczynały boleć mięśnie. A potem każdy krok sprawiał ból (coś jak u małej syrenki, gdy zamieniła ogon na nogi 
Kijki bardzo się przydawały.
I, około 13.30, pojawiliśmy się pod punktem startowym. Chłopiec Jacka już na nas czekał i oznajmił, że do pokoju VIP w pakiecie dołączony jest lunch w restauracji na terenie parku. Bardzo luksusowej restauracji. Faktycznie - takiej ilości dań i tak pięknie wyglądających, to naprawdę dawno nie widziałam. Jednak w moim przypadku to była zwykła strata pieniędzy (arbuzów nie było
Spotkaliśmy natomiast kilku turystów, którzy razem z nami spali w Laban Rata i wchodzili na szczyt - wszyscy wyglądali, jakby przez noc postarzali się o 10 lat. Jednej z kobiet nogi zupełnie odmówiły posłuszeństwa - gdy próbowała wstać od stołu, przewróciła się i nie mogła podnieść. Tak, ta Góra, to wbrew pozorom nie przelewki. Jest turystyczna, owszem (w biurze parku można nawet wykupić certyfikat zdobycia szczytu za 10 MYR), ale ma też różne środki obrony i potrafi zaatakować z niespodziewanych stron.
Stojąc u jej podnóża, nie mogliśmy uwierzyć, że jeszcze parę godzin temu niektórzy z nas tam byli. Camillo, Marcinie - jestem z Was bardzo, bardzo dumna...
C.D.N.
jestem , ze już się kończy twoja relacja . Miło jest zaglądać na fly4free i szukać - dodała Pestycyda następną część 
. Kończ w 2016 - będę głosowąć na Ciebie 
