Tradycyjnie już raz w roku w listopadzie wyjeżdżamy w gronie przyjaciół i bez dzieci na wyprawę w ciekawe miejsce na świecie. W tym roku zamarzyła mi się czarna Afryka – Uganda, Rwanda i Etiopia.
Niestety zgranie w czasie 8 osób z urlopami, opieką nad dziećmi i niskim budżetem to coraz większe wyzwanie i z Afryki, wcale nie taniej, pozostały tylko plany (ale odłożone na przyszłość). Już w pewnym momencie myślałem, że nic z tego wyjazdu nie wyjdzie ale na szczęście uzgodniłem z wszystkimi jeden tydzień pod koniec listopada i zaskakującą propozycję wyjazdu stacjonarnego na Karaiby. W sukurs przyszedł KLM z dobrym połączeniem na Barbados za 2700zł RT.
Dziewczyny się bardzo ucieszyły, będzie tam cieplutko i miło a wszyscy marzą o odpoczynku po zaganianym i trudnym roku. Zamiast nużącej wyprawy na czarny ląd będzie opalanko, byczenie na basenie i tytułowy rum.
No nie tak do końca, nie dam się zamknąć na tydzień w jednym miejscu, odwiedzimy więc w międzyczasie Saint Lucię, Martynikę i Gwadelupę. Ale będą to już wyloty z Barbadosu, gdzie mamy bazę.
Ponieważ jedzie nas ósemka więc pokusiliśmy się o piękną willę z AirBnB. Mamy na miejscu 7 noclegów, na Barbadosie dopiero początek sezonu więc wybór spory w dobrych cenach.
Ustawiłem loty z noclegiem w Amsterdamie aby wieczorem wyskoczyć na miasto i połazić trochę w ciekawych miejscach.
Do Amsterdamu zabiera nas Embraer 190
Na pokładzie chyba najlepszy europejski catering w ekonomiku – dobra kanapka, napoje (w tym alkohole) do wyboru i ciastko firmowe stroopwafel.
Aby rano daleko nie jeździć bierzemy hotel na Schipholu. Nowy obiekt – CitizenM, pokój dwuosobowy to 700zł za dobę ale za to przy samym terminalu.
Recepcja automatyczna a pokoje malutkie, akurat na przenocowanie pomiędzy lotami.
Zostawiamy bagaże i jedziemy na Amsterdam-by-night pociągiem. Okazuje się, że połowa naszej ekipy jest w Amsterdamie po raz pierwszy! No ja to tylko w tym roku byłem 4 razy…
Zaskakująco dużo ludzi na ulicach jak na końcówkę listopada
To nie są zabawki dla dzieci
Ogarniamy co sobie zaplanowaliśmy ? i wracamy późno w nocy na Schiphol – pociągi jeżdżą całą noc!
Na drugi dzień pakujemy się do Airbusa 330 KLMu na 8,5 godzinny lot prosto na Barbados. LF około 60%, sporo lokalesów na pokładzie i umiarkowana ilość turystów.
KLM całkiem dobrze karmi i poi na tym locie, obiadek:
I śniadanko też na ciepło
Lądujemy na Barbadosie już po zmroku o 19, wita nas rozświetlone Bridgetown.
Przed wylotem trzeba było wypełnić i wydrukować formularz wjazdowy, usprawnia mocno imigrację, którą przechodzimy szybko i bezproblemowo.
Ponieważ część mojej ekipy planuje tylko pobyt stacjonarny, ustaliliśmy, że weźmiemy tylko jeden samochód, koszt wynajmu wysoki (ok 2500zł za 7 dni), który rozłożymy na wszystkich i dołożymy 2 kierowców. Najtaniej było w Go Rent, gdzie dostałem Suzuki Baleno. Dzielimy się na 2 grupy, ja biorę duże bagaże i dziewczyny i jadę bezpośrednio na kwaterę a reszta bierze taksę.
Na Barbadosie ruch jest lewostronny, to dawna kolonia brytyjska. Oczywiście nie mam z tym żadnego problemu. Nasz host z AirBnB przesyła mi wskazówki dojazdu (z lotniska to ok 40km) i wieczorkiem meldujemy się w naszej willi na zamkniętym osiedlu Royal Westmoreland. Czeka na nas prezent od hosta, butelka likieru rumowego i słynne barbadoskie rum cake.
Willa jest ogromna i przepiękna. Ma cztery duże sypialnie, basen i pełne wyposażenie. Kosztowała 2400zł za dobę (na osiem osób). W cenie mamy jeszcze dostęp do wszystkich atrakcji osiedla Royal Westmoreland - kompleksu basenów, siłowni, 2 restauracji, pola golfowego (to nie dla nas) oraz prywatnej plaży na którą wozi busik kilka razy dziennie. Bardzo zacnie.
Nic dziwnego, że przez pierwsze 2 dni korzystamy z tego wszystkiego jak na jakichś wakacjach z biura podróży, ciesząc się słońcem, ciepłem i morzem. Niewątpliwie mundial też pomaga spędzać dobrze czas na degustacjach lokalnych rumów.
Restauracje są drogie, gotujemy sobie sami a tam tylko niewielkie degustacje np. bardzo popularnych tu kulek z rybą i krabem w cieście
Na zakupy jeździmy do dużego marketu, podobnego do makro zwanego tu Cost-U-Less
No dobra, 2 dni to dla mnie maks na „nic-nierobienie”. Mamy bilety lotnicze (leci nas tylko czwórka) na Martynikę z przesiadką na Saint Lucia.
Kiedyś na Karaibach latał masowo i tanio LIAT ale ta linia zbankrutowała w pandemii ☹. Jak szukałem połączeń to okazało się, że nie jest wcale tak różowo. Połączenia lotnicze między wyspami są rzadkie i drogie. Wybrałem Air Antilles na przelot na Martynikę. Koszt to 750zł.
Rano kolega odwozi nas na terminal, robimy check-in w okienku Air Antilles i na Saint Lucię zabiera nas ATR-42
Na lotnisku już klimaty świąteczne
Robimy podejście od morza do Castries na Saint Luci i na horyzoncie wypatruję dwóch Pitonów – widać je z oddali
Na Martynikę zabiera nas ten sam ATR-42. W porcie stoją wielkie wycieczkowce, nigdy na takim jeszcze nie pływałem, kiedyś trzeba spróbować (na emeryturze??)
Po drodze coś leży w rowie jeszcze…
Odcinek z Castries do Fort-de-France to moje najkrótsze połączenie lotnicze dotychczas. To 63 kilometry i około 15 minut lotu.
No nie wiem czy wiecie ale Martynika to …. Francja. Zamorskie Terytorium Francuskie i pełna Unia Europejska. Na immigration wystarczy pokazać dowód osobisty, telefon łapie sygnał z pełnym darmowym roamingiem również danych. Samochody mają rejestracje francuskie, obowiązuje euro i oczywiście nikt nie mówi po angielsku!!!
Wynajmuję samochód w Alamo (32euro za dobę) i jedziemy od razu na zwiedzanie wyspy. Ponieważ jest lekkie zachmurzenie to w planie północ wyspy z prawdziwym lasem tropikalnym. Spróbujemy przejść się pod wodospad Gorges de la Falaise, zrobić trekking na wulkan Pelee i zwiedzić miasteczko Saint-Pierre odbudowane po zagładzie przez wulkan w 1902 roku.
Niestety nawigacja googlowa postanawia wysłać nas przez sam środek wyspy. Oczywiście jedziemy wąziutkimi dróżkami dużo pod górę i w dół, wjeżdżamy we wspaniały las tropikalny, podziwiamy przyrodę kompletnie inną niż na Barbadosie.
W pewnym momencie droga robi się coraz węższa i węższa. I stajemy przed rzeką przelewającą się szybkim nurtem przez asfalt!
Cóż robić, nasz Peugeocik 208 daje radę. Google dalej kieruje w góry ale drogę przegradza nam szlaban z informacją, że jest dalej zamknięta. No cóż nie zawsze można polegać na tej nawigacji.
Przełączam się na MapsMe i musimy sporo nadrobić aby dotrzeć do wodospadu.
Na miejscu okazuje się niestety, ze wspaniała trasa piesza do wodospadu Falaise jest od paru dni zamknięta ze względu na bardzo duże opady deszczu i duży przybór wody w wąwozie. No cóż może innym razem, napaliłem się na tę atrakcję po relacji Carta.
Jedziemy na wulkan, można sporo podjechać samochodem, niestety znowu pokonuje nas pogoda. Widok na szlak z parkingu wygląda tak:
Można iść ale widoczki żadne. W pobliskiej knajpce Pani odradza nam dziś ten trekking, bo pada przelotnie co chwilę i naprawdę nic nie zobaczymy.
W zamian degustujemy lokalne przekąski – Accras de Moure, kawałki ryb i owoców morza w chrupiącej fryturze.
Jedziemy do Saint-Pierre, po drodze śliczny kościółek, który w środku zaskakuje nas polskim ołtarzem
Tu powinien być śliczny widok na wulkan Montagne Pelee.
Dojeżdżamy do Saint-Pierre i zaczynamy od plaży:
Nad brzegiem latają stada pelikanów, co chwila któryś z nich na pełnej prędkości z impetem wpada do wody po rybkę.
Saint-Pierre było kiedyś głównym miastem Martyniki z bezpiecznym portem. Niestety w 1902 roku zostało całkowicie zniszczone przez erupcję wulkanu. Zginęli prawie wszyscy mieszkańcy – ponad 30 tyś. osób plus zatonęły wszystkie statki stojące w porcie na kotwicy. W mieście przeżyły tylko 3 osoby!
Oczywiście zlekceważono sygnały, które dawał wulkan, już od wielu miesięcy. Nikomu z ówczesnych mieszkańców nie przyszło do głowy, że podobnie musieli zachowywać się mieszkańcy starożytnych Pompei. Jedyny statek, który się uratował był …. włoski. Kapitan kazał odpłynąć w połowie załadowany jak zobaczył pióropusze dymu nad wulkanem dzień przed erupcją.
No miasto się odbudowało ale w centrum zostawiono wypalone ruiny kilku domów.
Bardzo ciekawe jest muzeum ofiar katastrofy z 1902 roku. W środku mnóstwo zdjęć Saint-Pierre sprzed erupcji i przedmioty, które ocalały.
Duże wrażenie robi dzwon z kościoła
Spacerujemy jeszcze po przepięknym miasteczku i ruszamy do stolicy Fort-de-France.
Niezwykle malownicza trasa nad morzem karaibskim, co jakiś czas piękne widoczki zachodzącego słońca i tęcze.
Na Martynice robi się ciemno już o 18-tej. Idziemy zwiedzać Fort-de-France już po ciemku. Strasznie pusto i wszystko pozamykane. Mamy taką refleksję, że jeszcze turystyka nie wróciła na Karaiby pełną parą po pandemii, turystów jest mało i sporo biznesów turystycznych padło albo się jeszcze nie otworzyło.
Podziwiamy katedrę i zwiedzamy wspaniałą bibliotekę. Jest piękna zarówno z zewnątrz jak i w środku.
Po 19 otwierają możliwość zamówienia jedzenia (przecież to Francja!) i jem wspaniałą rybkę – Sea Groupera. Ceny umiarkowane – ta porcja ryby kosztowała 23 euro, chyba nad Bałtykiem drożej ?
Mamy dziś nocleg z AirBnB w prywatnym apartamencie na obrzeżach Fort-de-France. Wybrałem go dla wspaniałego dużego tarasu, który ma widok na zatokę i całe Fort-de-France, 500zł za dobę dla 4 osób.
Jutro rano lecimy na Gwadelupę!
Stay tuned…
