Bałkany były przez wieki miejscem rywalizacji wielkich imperiów: Bizantyjskiego, Osmańskiego i Habsburskiego. W średniowieczu Serbia, Macedonia i Bułgaria znajdowały się pod wpływem Bizancjum, co ukształtowało ich prawosławną tożsamość religijną. Chorwacja i Słowenia związały się z zachodnim chrześcijaństwem poprzez sojusze z Królestwem Węgier i później Habsburgami. Imperium Osmańskie podbiło większość regionu w XIV–XV wieku, wprowadzając islam, szczególnie w Bośni i Macedonii. Chorwacja i Słowenia pozostały pod kontrolą Austro-Węgier, co umocniło ich katolicką tożsamość i odrębność od reszty Bałkanów. Serbia odzyskała autonomię w XIX wieku dzięki wsparciu Rosji, stając się centrum ruchu panslawistycznego. Po I wojnie światowej powstało Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców (późniejsza Jugosławia), które próbowało zjednoczyć region mimo różnic etnicznych i religijnych. W XX wieku Jugosławia przeszła przez okres komunizmu pod rządami Josipa Broza Tity, co częściowo złagodziło napięcia narodowościowe. Rozpad Jugosławii w latach 90. doprowadził do brutalnych wojen domowych, szczególnie w Bośni i Chorwacji, oraz do masowych przesiedleń ludności. Obecnie państwa południowych Bałkanów dążą do integracji z Unią Europejską, choć pozostają podzielone historycznymi urazami i różnicami kulturowymi.

Serbowie nie lubią NATO głównie z powodu bombardowań w 1999 roku, które pozostawiły głęboką traumę, szczególnie po atakach na cywilne cele i użyciu zubożonego uranu. NATO jest postrzegane jako symbol zachodniej agresji i ingerencji w serbską suwerenność, zwłaszcza w kontekście utraty Kosowa. Wobec UE Serbowie są ambiwalentni – doceniają korzyści ekonomiczne, ale sprzeciwiają się żądaniom uznania niepodległości Kosowa, co odbierają jako zdradę interesów narodowych. Dodatkowo UE bywa kojarzona z NATO, co wzmacnia nieufność. W efekcie Serbowie często wybierają neutralność i bliskie relacje z Rosją i Chinami jako alternatywę.

Dzięki słynnym objawieniom (ani niepotwierdzonym, ani też niezaprzeczonym przez Kościół Katolicki) stała się jednak centrum pielgrzymkowym na skalę co najmniej europejską, zresztą kiedyś do Medjugorje jeździły wycieczki chyba z każdej parafii w Polsce. Powiem tak – podjechałem, akurat trwało nabożeństwo, przeszedłem się ulicą z dewocjonaliami oraz podrabianymi torebkami i pojechałem dalej. Doświadczenie ciekawe, ale nie powtórzyłbym.

Ale chyba zdajesz sobie sprawę, że pielgrzymki jeżdżą (nadal) do Medjugorje z powodów duchowych, a nie liczby atrakcji na miejscu?

btw - niestety stosunek Serbów do NATO przekłada się na ich stosunek do obecnej wojny i Rosji, co czasem powoduje pewne "zgrzyty" w rozmowach/relacjach z nimi... ze względu na historię staram się ich jakoś zrozumieć, ale najlepiej jednak przemilczeć takie tematy

Siemka, mega mi się spodobała relacja.

Jaki mniej więcej budżet trzeba szykować na podobną akcję?

jakie piwo pijasz na co dzień skoro Sarajevsko jest dla Ciebie ohydne? Tak z ciekawości pytam

Choć ponoć stosunek do wojny w Ukrainie różni się w zależności od pokolenia, starsi - wiadomo, Rosja obrońcy wiary i Serbii więc 1000% poparcia, to młodsi raczej wychodzą poza krąg tradycyjnej propagandy. Stąd też zresztą Vučić dość zręcznie nawiguje tak, aby rubelka nie stracić, ale i euraska zyskać. Chociaż chyba właśnie ostatnio się potknął i poleciał na pysk.