Skoro byłem, a szansa, że napiszę pełnoprawną relację wraz z upływem czasu i kolejnymi wyjazdami jest co raz mniejsza, więc napiszę parę słów o atrakcjach, a może raczej „atrakcjach” Togo
.Togo, wraz z bratnim Beninem (o którym też mam nadzieję napiszę parę zdań w stosownym wątku), odwiedziłem w maju tego roku. To była moja trzecia wyprawa do Afryki Zachodniej (nie licząc kilku wyjazdów do Maroka i Sahary Zachodniej), a w ogóle szósta do „czarnej” Afryki. Pewne rozpoznanie w temacie więc mam i mogę absolutnie zarekomendować Togo i Benin (ale także np. sąsiednią Ghanę) dla tych, którzy chcieliby rozpocząć swoją przygodę z Czarnym Lądem. Togo jest krajem bezpiecznym, tanim, przyjaznym i wyjątkowo „łatwym w obsłudze”. Mieszkańcy Togo są wyjątkowo pozytywnie nastawieni do turystów, jest sporo dobrych, a zarazem rozsądnych cenowo hoteli, a niewielkie rozmiary kraju i dobrze rozwinięta komunikacja publiczna powodują, że po Togo jeździ się bezpiecznie, tanio i relatywnie szybko
.No dobrze, ale co z tymi atrakcjami… No i tu się zaczynają schody, albowiem w Togo (jak i w innych krajach Afryki Zachodniej) takich klasycznych must – see jest niewiele (od razu napiszę, że z tego punktu widzenia o wiele ciekawszy jest Benin). Ktoś złośliwy mógłby nawet napisać, że „nic tam nie ma”…
Dla mnie szczególnym problemem to nie jest. Lubię podróż dla samej podróży, lubię jeździć do miejsc, do których mało kto jeździ, lubię sobie gdzieś tam z boku stanąć i popatrzeć na ludzi. Dla mnie jest to ok, ale osoby przyzwyczajone do takich klasycznych, turystycznych atrakcji, mogą być trochę rozczarowane
.Ale do rzeczy.
Lome – czyli stolica kraju. Absolutny afrykański klasyk, nie różniący się zbytnio od pobliskich stolic. Wielkie, rozwleczone, rozedrgane, niesamowicie zatłoczone miasto, z mocno limitowanym zestawem ciekawych miejsc. Prawie zawsze jest to wielki market, czyli albo olbrzymi plac albo częściej kilka ulic, na których można kupić przysłowiowe mydło i powidło. Obecnie zdecydowanie częściej możemy tam znaleźć jakiś chiński chłam niż miejscowe produkty. Na pewno jednak, gdy ktoś jeszcze czegoś takiego nie widział, warte odwiedzenia. Oprócz tego również klasyki, czyli Katedra i/lub Wielki Meczet (zazwyczaj ten drugi ciekawszy). Lome wyróżnia się jednak trzema miejscami, a mianowicie bardzo ładną plażą (w niektórych miejscach mocno zabrudzoną, a wieczorem pewnie średnio bezpieczną), na której ulokowanych jest sporo barów oferujących tanie zimne piwo i świeżą rybę. Kolejnym miejscem jest Muzeum Narodowe, mocno zaniedbane i dosyć ubogo wyposażone, ale jednak miejsce, w którym naprawdę możemy się sporo dowiedzieć o Togo i jego historii, co jest o tyle ciekawe, że jest to narracja miejscowa, a nie podsunięta przez Europejczyków. Prawdziwym hitem jest jednak Palais de Lome, czyli pięknie odrestaurowana i utrzymana była siedziba gubernatora i pierwszych Prezydentów kraju, mieszcząca obecnie galerię miejscowej sztuki współczesnej.
Kpalime – bardzo przyjazne i ładnie położone miasto położone 120 km na północny – zachód od stolicy. Kpalime znane jest z przyjemnego klimatu (ze względu na góry nie ma tam aż takiego upału), kilku pobliskich wodospadów i możliwości trekkingowych. Oprócz tego, odnieśliśmy wrażenie, że ludzie są tam jeszcze bardziej przyjaźni niż w pozostałej części Togo. I znowu – te wodospady, góry… obiektywnie to naprawdę nie jest nic szczególnego, ale ze względu na bardzo przyjemną atmosferę miasta, żałowaliśmy, że nie zostaliśmy tam trochę dłużej.
Kara – duże miasto w północnej części Togo stanowiące dobry punkt startowy lub odpoczynkowy przed dalszą podróżą na północ (np. do mojego ulubionego kraju tej części Afryki, czyli Burkiny Faso – niestety obecnie mniej bezpiecznego) lub do położonej po obydwóch stronach granicy z Beninem doliny Tamberma. Do Kara przyjechaliśmy wieczorem, zjedliśmy w jednym z barów kolację, pogadaliśmy trochę z właścicielami baru i naszego hotelu i poszliśmy spać, więc niewiele więcej o tym miejscu mogę napisać.
Region Koutammakou – wpisany na listę UNESCO region położony po obydwóch stronach granicy między Togo i Beninem słynący ze zbudowanych z gliny domów – fortec. To największa atrakcja kraju, aczkolwiek często przez turystów pomijana, ze względu na położenie (północ kraju) i średnią dostępność (trzeba wynająć miejscowych motocyklistów, którzy nas obwiozą po tym regionie, a nawet – jak w naszym przypadku – podrzucą do sąsiedniego Beninu). Miejsce ciekawe, ale już trochę skażone turystyką (co jest o tyle zabawne, że w dniu, w którym byliśmy przez cały dzień nie spotkaliśmy ani jednego innego turysty). Dla nas to była niesamowita przygoda – dojazd, przejazd kilkadziesiąt kilometrów po często szutrowych drogach na motocyklach, przekraczanie granicy z Beninem z pogranicznikiem popijającym piwo, ale czy turystycznie to faktycznie była aż taka atrakcja? Oto jest pytanie…
). Z drugiej strony, pamiętam z relacji carta, że oprócz chyba przepłacenia za łódkę, na miejscu było ok. Tak więc pewnie też się na spokojnie da.
,